Kalbim Ege'de Kaldı...

İzmir'deyim

Mehtap'la bir saatlik bir yolculuğun ardından İzmir'e ayak bastık. Gidip gideceğim ilk yer ise IKEA oldu nedense. :) Orada bi güzel yemek yedik annemlerle, ama annem çok yorgun olduğu için mağazayı gezmedik. Keşke gezseydik. Bi sürü güzel güzel kapaklı kaplar alırdım gene. Her tarafım kap oldu zaten evde. Dolap benim değil, masam bile benim değil; ama 20+ kapaklı kap var evde. İşin garibi, hepsi de dolu. Hatta bana kafayı yedirecek kadar dolu. Bir domates kessem koyacak kap yok. Genetik sanırım bu. Aynısı annemde de var!

Bu arada; anne, yorgunluk, fln demişken onu da söyleyeyim: Annem hamile. Tam 3 aylık. Bunca yılın ardından kardeşim olacak yani. Elimi çabuk tutarsam benim çocuğumla beraber büyürler hem. Ne güzel. :P

FREE AT LAST, FREE AT LAST! THANK GOD ALMIGHTY, WE ARE FREE AT LAST!

Let freedom ring!

"Final haftası" konulu yazı dizimin an itibariyle sonuna gelsin. Yılın en kolay sınavı sayabileceğim Turkish For Translators finalinin ardından, nihayet özgürlüğe kavuştuk.
Ama yarın akşam üstü İzmir'e geri döneceğim için, acı çektim resmen. Mutlu olmaya fırsat kalmadı.

Hemen eve geldik kankamla. Ben odamı silip, süpürürken o da bulaşıkları yıkadı. Sonra mutfağı eni konu temizledik, ev arkadaşıma sözüm vardı. Son olarak da kendime çeki düzen verip düştük yollara. Islattık finallerin bitişini.

Yarın akşam saat 5'te uçağa biniyorum, 6'da İzmir'deyim. Özlemişim memleketimi. Geçen sene hiç özlemezdim böyle. Anlamadım artık ne oldu... Sonunda İzmir'i görecek olmaktan dolayı mutluyum. Helen kokusu alacağım, sanırım biraz da ondan...